Zoeken naar een vorm: het toneel?

Van Shakespeare heb ik een vorm geleend: het sonnet met drie strofen van vier regels en dan twee slotregels. Het is een ambacht om daar poëzie uit te toveren. Kenmerk van een ambacht is de combinatie van inspiratie met vooral veel ervaring, door oefenen en uitproberen. Ik denk dat ik nu ongeveer tachtig sonnetten heb geschreven. Daarmee zit ik nog lang niet op de productie van de grote Dichter, laat staan dat ik zijn niveau ook maar ergens heb gehaald. De stille hoop wel: misschien een keer met een zinnetje of gedachte? Dat zou al wat zijn (zie de treinblog).

Gisteren diende zich al boetserend een nieuwe vorm aan. Die van het toneelstuk op rijm. Het leven zelf is immers een blijspel/drama (doorhalen wat niet van toepassing is). Dan kun je er ook over 'toneeldichten'.  Ik bevind me in overgangsgebied: het toneelfragment heeft nog de sonnetvorm. Het doet misschien een beetje archaïsch aan, maar dat vind ik nu wel magisch. Zoals Vondel: "Het hemels gerecht heeft zich ten langen leste, ontfermd over mij en mijn benauwde veste". 

Dialoog Arts en Patiënt (3e Akte, 2e bedrijf)
[In de namiddag, een behandelkamer in schemer,
gedempt  geluid van spelende kinderen]

A:           ‘De leider van de klucht waarin u loopt..’
A:           ‘…gelooft u ook in Zijn regie,
[P kijkt op]
               ..verwijt u Hem dat u niet hoopt?’
P:            ‘Dat ik zonder roze bril bestaan bezie?’

P:            ‘Mijn spel heeft Hij niet afgebroken,
                maar medespelers in coulissen weggezet;
[A knikt]
P:            “ hun adem gedoofd en ogen geloken,
               geen afscheid aan een stervensbed’.

P:            ‘Alsof ik, gegeten van de Boom der Kennis…’
A:           ‘en nooit een stap in ‘t Paradijs gedaan…’
[P knikt, blik afwezig]
P:            ‘part noch deel gehad aan heiligschennis…
A:           ‘…toch Eva’s droefheid moet ondergaan:..’

[P vult aan, in tranen]
P:            ‘…de dood als voelbare sluier over het leven,
                is wat ik verwond mijn Maker terug wil geven’.